OVER ONS
UW COMPAGNONS
Aan jouw keukentafel hebben we het het liefst over jullie en jullie dierbare. Maar misschien ben je ook wel benieuwd wie wij zijn?
Twee meisjes van ongeveertig, met een pak levenservaring en positiviteit. We stellen liever mekaar voor dan onszelf.
Tine wandelt je leven binnen vermomd als een zelfverklaarde strijksnob. Maar laat je niet vangen door die perfect gesteven blouse. Eens je door dat eerste laagje bent, kom je bij een hart vol zachtheid en een buikgevoel waar je altijd op kan vertrouwen.
Ze heeft de gulste lach van Gent en zet haar nieuwsgierigheid in als een kwaliteit, om je echt te leren kennen.
Tine houdt van mensen en hun verhalen en is zelf een meesterlijk verteller. Niet vies van een beetje drama, maakt ze van elke faits divers een sappige anekdote.
Als telg uit een grote, muzikale familie is Tine een geboren moederdier voor haar eigen gezin met drie kinderen èn een rasechte nostalgicus. Ze koestert familiestukken, verslindt oude series en kan werkelijk niets weggooien.
Dankzij haar achtergrond in mode en communicatie gecombineerd met haar Gentse roots, ontpopt ze zich tot een ware tipfontein van heel veel schoons. Ben je op zoek naar die ene specifieke song? Tine zingt hem al voor je op de titel kan komen.
Lore stapt op een stevig tempo door de bergen, als was het haar achtertuin. Liefst in blote benen. Zo ook stapt, loopt of fietst ze door het leven. Ook als het leven eventjes niet zo lief is voor haar. Uit elke tegenslag, groot of klein, en elk verdriet, klein tot reuzegroot, haalde ze meer empathie, wel duizend vaardigheden en persoonlijke groei om u tegen te zeggen.
Daar laat ze nu iedereen die in haar buurt komt van mee genieten. Ze is (blijft) ook architect in hart en ziel en dat merk je aan haar oog voor verhoudingen en proporties in scenografie, kunst en grafische vormgeving. En ook als ze even een schets uit haar mouw schudt om de opstelling van de zaal te bespreken.
Oudste dochter met (letterlijk) sterke schouders, waar het Chiromeisje nog niet helemaal uit verdwenen is. Gelukkig maar.
Haar 2 kinderen zijn haar oogappels. En van appels gesproken, die heeft ze vaak in haar tas want honger is haar ergste nachtmerrie.
Als ik zeg dat we elkaar leerden kennen aan de schoolpoort dan draait Lore met haar ogen of mompelt ze iets met Ruiseleedse tongval. Want we stonden nooit ècht aan de schoolpoort te babbelen, daarvoor waren we altijd al té bezige bijen. Maar babbelen doen we wel. Soms blinken de tranen snel in haar ogen, maar vergis je dan niet, dat is geen zwakte, het is een kracht.